background
9 Nisan 2014

Bir kitap, bir film, bir sıradan tüketici

Elif Şafak’ın kitabı “Ustam ve ben” çıktığında tam almak üzereyken bir eleştri ile karşılaştım.  Kitap, Samagaro’nun “Filin Yolculuğu”ndan esinlenerek yazılmıştı.  Tek çare ikisini de okumaktı.  Okudum.  Önce Samagaro’yu, sonra Şafak’ı.  Bir rekabet bile yok bana kalırsa.  Elif Şafak, Aşk’tan sonra, satır aralarında daha derinlere inerek öyle bir dünya yaratıyor ki, Samagaro ile tek ortak yanı bir filin üzerinden hikayelerin anlatılması.  Diğerini bilmem; ama, Şafak’ın kitabı harika.  Bir tek konu beni zorladı: Sinan ile Sultan ilişkisi.  Okuyun bakalım ne diyeceksiniz?

Nuh başlar başlamaz perdenin karşısına kuruldum.  Ben oraya varana kadar, film birkaç ülkede yasaklanmıştı bile.  Daha da heyecanlı.  Peki.

Film baştan sona iyilik ve Yaradan’ın varlığı üzerine kurulmuş.  Nuh da, Yaradan’dan ne mesaj alıyorsa yerine getiriyor.  Teknik değerlendirmeleri uzmanlara bırakarak; sinemadan ayrılırken hoş duygularla ayrılıyorunuz.

Sorum şu:  Filmi, orijinal olduğu varsayılan dökümana(bu arada kimbilir kaç tane bunlar?) bağlı kalmadığı için mi eleştirmek gerek; yoksa, sadece film olarak mı?  Kaldı ki; bu tip konular sonunda okuyup anlamaya çalışan insanın yorumuna açık değil mi?

Tüketici olarak söyleyeceğim, tükettiğim iki malzemeden de memnunum.  İkisinden de tükettikten sonra iyimserlikle ayrıldım.


Yorum Yapılmamış

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>